“ ຕົ້ນ ! ຕື່ນໄດ້ແລ້ວ ” ແມ່ຮ້ອງເພື່ອປຸກຂ້ອຍໄປໂຮງຮຽນໃນຕອນເຊົ້າ
“ ເຈົ້າ.. ລຸກແລ້ວວວວລຸກແລ້ວວວ ” ຂ້ອຍຕອບກັບແບບກຽດຄ້ານ
ເຮິ່… ເປັນອີກມື້ຫນຶ່ງທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງໄດ້ຕື່ນແຕ່ເຊົ້າເພື່ອກຽມຕົວໄປໂຮງຮຽນ.. ເອີ້ຍ ! ລືມໄປ ມື້ນີ້ມີເສັງ.. ບໍ່ໄດ້ບໍ່ໄດ້ ຊັກຊ້າມີຫວັງຖືກຕັດສິດເຂົ້າຫ້ອງເສັງ..
ພໍນຸ່ງເຄື່ອງແລ້ວຂ້ອຍກໍຟ້າວແລ່ນລົງມາໃສ່ເກີບຢູ່ຊັ້ນລຸ່ມ..
ແມ່ຂ້ອຍເອີ້ນບອກ “ ມາກິນເຂົ້າກ່ອນລູກ ມື້ນິແມ່ເຮັດແກງເຜັດຂອງມັກຂອງລູກໄວ້ໃຫ້ ” ໃນຂະນະທີ່ລາວຢູ່ໃນຫ້ອງຄົວ.
“ ໄດ້ແລ້ວແມ່ ມື້ນິເຮົາຟ້າວ”
“ ແມ່ນຫຍັງຂອງມັນວ່າລູກຄົນນີ້ ”
ຂ້ອຍຟ້າວແລ່ນອອກຈາກບ້ານໄປຕາມທາງທີ່ເຄີຍຍ່າງໃນແຕ່ລະມື້ ແຕ່ມື້ນິພິເສດຕ້ອງໄດ້ແລ່ນແທນ (ໃຜໃຊ້ໃຫ້ຕື່ນສວາຍລະຕົ້ນ)
ເສັ້ນທາງທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງ ບ້ານຂ້ອຍຫາໂຮງຮຽນນັ້ນ ເປັນເສັ້ນນ້ອຍໆທີ່ຕັດລັດຜ່ານປ່າທີ່ຂ້ອນຂ້າງທຶບພໍສົມຄວນ, ບາງມື້ຂ້ອຍກໍເຫັນກວາງແລ່ນຜ່ານຫນ້າໄປ ແລະ ກໍມີນົກບິນຜ່ານເທິງຫົວ, ສອງຂ້າງທາງກໍເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ ແລະ ພຶກສາຊາດນາໆພັນ ພ້ອມດ້ວຍແສງພະອາທິດສີທອງທີ່ກຳລັງສາດແສງລົງມາໃສ່ພື້ນດິນຜ່ານຊ່ອງຫວ່າງ ຂອງໃບໄມ້
“ ວູ້ ! ນົກແກ້ວ ” ຂ້ອຍອຸທານໄປພ້ອມໆກັບທີ່ກຳລັງແລ່ນໄປຕາມທາງ “ ນັ້ນກໍ່ຄົງຈະເປັນກະຮອກງາມອີ່ຫລີ ”
ຮືມມມ ຮືມມມມ… ຂ້ອຍກົ້ມຫນ້າ ເອົາມືຄ້ຳຫົວເຂົ່າ “ເມື່ອຍແຫະ ຍ່າງເອົາດີກວ່າ”
“ ດຽວກະບໍ່ທັນໂຮງຮຽນແຫລະຫັ່ນ ”
“ ຫະ ! ໃຜເວົ້າກັບຂ້ອຍນິ ?? ”
“ ເຈົ້າຄົງຈະຄືກັບມະນຸດຄົນອື່ນໆທີ່ຄິດວ່າຂ້ອຍເວົ້າບໍ່ໄດ້ ”
ຂ້ອຍຫັນຫນ້າໄປທາງຂວາຢ່າງຊ້າໆ “ ເຮິ້ຍ ! ກວາງເວົ້າໄດ້ ” ຂ້ອຍເວົ້າໃນຂະນະທີ່ຖອຍຫລັງແລ້ວກໍລົ້ມລົງ
“ ຮະຮະ ແປກໃຈຊະເບາະ ເຈົ້າຊາຍນ້ອຍ ”
ຂ້ອຍແນມເບິ່ງຫນ້າມັນແບບບໍ່ກະພິບຕາດົນເຕີບ ກ່ອນທີ່ຈະແລ່ນຕໍ່
“ ເບິ່ງຫມໍນັ້ນແມະ ຈັກວ່າເພີ່ນຟ້າວໄປໃສ ແລ່ນເອົາເປັນເອົາຕາຍ ”
ຂ້ອຍຢຸດແລ່ນແລ້ວແນມຂື້ນໄປເທິງຕົ້ນໄມ້ ປາກົດວ່າເຫັນນົກເຂົາ ມັນກຳລັງລົມກັນຢູ່
ຂ້ອຍແນມເບິ່ງຫນ້າມັນກ່ອນທີ່ຈະຕອບກັບໄປວ່າ “ ຂ້ອຍຈະໄປໃສກະເລື່ອງຂອງຂ້ອຍ ມັນບໍ່ກ່ຽວກັບເຈົ້າ ”
“ ເຈົ້າຫມັ້ນໃຈຊ່ຳໃດວ່າມັນບໍ່ກ່ຽວກັບເຈົ້າ ” ນົກເຂົາອີກຕົວເວົ້າກັບຂ້ອຍ
“ ແລ້ວມັນກ່ຽວຫຍັງກັບພວກເຈົ້າ ? ” ຂ້ອຍຖາມຄືນໂດຍທີ່ບໍ່ຢູ່ຟັງຄຳຕອບ
ແລະຂ້ອຍກໍ່ຫັນຫນ້າໄປແລ້ວແລ່ນຕໍ່.. ແປກທີ່ມື້ນິສັດພວກນັ້ນມັນເວົ້າໄດ້.. ຂ້ອຍແລ່ນມາຮອດທາງແຍກທີ່ແຍກຂວາຈະໄປ ຫາໂຮງຮຽນ ແລະ ແຍກຊ້າຍຈະໄປອອກລຳທານຕົ້ນນ້ຳຂອງເມືອງ
ປົກກະຕິແລ້ວຂ້ອຍຕ້ອງຢ່າງໄປທາງຂວາຕາມປົກກະຕິ ແຕ່ມື້ນີ້ກັບຫລຽວຊ້າຍໄປສຸດສາຍຕາເຫັນບ້ານໄມ້ຫລັງ ຫນຶ່ງຕັ້ງຢູ່ແຄມທາງ
“ ເອະ ໃຜທັນໄດ້ມາສ້າງບ້ານໄວແທະ ? ” ຂ້ອຍຖາມຕົວເອງ (ແລ້ວໃຜຈະມາຕອບ^^”)
ລັງເລຢູ່ພັກຫນຶ່ງ.. ເອົານ່າຍ່າງໄປເບິ່ງແປັບຫນຶ່ງຄົງບໍ່ເສຍເວລາຍ້ອນ
“ ບັນຍາກາດມັນຄືແປກໆວະ ” ລຳພຶກກັບຕົວເອງ “ ຮຶ ?? ກິ່ນຫຍັງ ?? ”
ເປັນກິ່ນຄ້າຍໆອາຫານທີ່ປຸງແຕ່ງດ້ວຍພວກບັນດາເຄື່ອງເທດ.. ຫລືວ່າຈະເປັນບ້ານພໍມົດ.. ( <<< ເວີ້ )
“ ແອັ໊ດດດດດດດ ” ສຽງປະຕູບ້ານເປີດ ພ້ອມໆກັບມີຄົນໂຜ່ຫນ້າອອກມາ.. ລັກສະນະຄົງຈະເປັນເຈົ້າຂອງບ້ານ
ແລະລາວກໍ່ເວົ້າຂື້ນ “ ໄປໃສມາຫມໍນ້ອຍ ”
“ ມາແຕ່ບ້ານ ກຳລັງຈະໄປໂຮງຮຽນ ” ຂ້ອຍຕອບດ້ວຍໃບຫນ້າອັນສົງໃສ
“ ອັນນີ້ແມ່ນບ້ານຂອງລຸງເບາະ ? ” ຖາມກັບ
“ ແມ່ນແລ້ວ ” ລຸງເຈົ້າຂອງບ້ານຕອບ “ ແລ້ວເປັນຫຍັງຫມໍນ້ອຍຈຶ່ງມາທາງນີ້ ໂຮງຮຽນມັນໄປທາງນັ້ນບໍ່ແມ່ນບໍ ? ”
“ ບໍ່ເຄີຍເຫັນບ້ານລຸງມາກ່ອນເລີຍຍ່າງມາເບິ່ງ ”
“ ຮະຮະ ” ລຸງຄົນນັ້ນຫົວຂວັນຂ້ອຍ “ ຫມໍນ້ອຍຈະເຫັນໄດ້ຈັ່ງໃດ ບ້ານຫລັງນີ້ມັນຫາກໍຖືກສ້າງຂື້ນມື້ວານນີ້ ”
“ ວານນີ້ ?? ” ຂ້ອຍອຸທານແບບຄິ້ວຕຳກັນ
“ ເອົານ່າ.. ລຸງບອກວ່າວານນີ້ມັນກໍຄືວານນີ້ ” ແລ້ວລຸງລາວກໍຖາກັບມາວ່າ “ ຫມໍນ້ອຍຍັງບໍ່ທັນໄດ້ກິນເຂົ້າແມ່ນບໍ່ນິ ສີຫນ້າມັນຟ້ອງ ຮະຮະຮະ.. ” (ຫົວເຮັດຫຍັງວະ ._.)
“ ເຮົາຟ້າວໄປໂຮງຮຽນກໍເລີຍບໍ່ທັນໄດ້ກິນ ”
“ ເຂົ້າມາກິນເຂົ້າກັບລຸງກ່ອນກະໄດ້ ” ເຫມືອນກັບວ່າລຸງລາວພະຍາຍາມຈະຖ່ວງຂ້ອຍໄວ້ “ ລຸງມີຫຍັງຈະ ໃຫ້ຫມໍນ້ອຍເບິ່ງ ”
ແລະແລ້ວລຸງຄົນນັ້ນກໍຍ່າງເຂົ້າໄປໃນບ້ານ, ຂ້ອຍຫລຽວໄປເຫັນຕົ້ນໄມ້ຕົ້ນຫນຶ່ງທີ່ເປັນກະຖັງຕັ້ງຢູ່ຫນ້າບ້ານ ມັນຄ້າຍໆຄືກັບ ຕົ້ນຢາຫລາຍກວ່າຂ້ອຍວ່າ ແລະ ກິ່ນມັນກໍຫອມດີ
“ ບ້ານລຸງນິເກົ່າເນາະ ຄືວ່າຫາກໍສ້າງ ມັນຄືເກົ່າແທະຊັ່ນ ” ຂ້ອຍຖາມໄປລອຍໆ
ຂ້ອຍຫລຽວເບິ່ງຮູບແຕ້ມທີ່ຫ້ອຍຢູ່ຂ້າງຝາກ່ອນທີ່ຈະອຸທານອອກມາວ່າ “ ວູ້ ! ຮູບນິລຸງແຕ້ມເອງຫວະນິ ? ” ຄິດໃນໃຈ ລຸງລາວຄົງຈະເປັນຈິດຕະກອນແນ່ນອນ
“ ລູກຊາຍລຸງເປັນຄົນແຕ້ມ ” ລຸງລາວຕອບກັບໃນຂະນະທີ່ກຳລັງຊອກຄົ້ນຫາອີ່ຫຍັງບາງຢ່າງໃນກ່ອງຫນ່ວຍໃຫຍ່
“ ແລ້ວຕອນນີ້ລາວຢູ່ໃສຊັ່ນ ? ”
“ ຕອນນີ້ເປັນເວລາທີ່ລາວໄປຮຽນ ລາວຢູ່ມະຫາໄລແພດປລາສເຕິຣ໌ ຕອນຄ່ຳໆພຸ່ນແຫລະ ທີ່ລາວຈະກັບມາບ້ານ ”
ເຮົາຖາມກັບໄປອີກຄັ້ງ “ ລາວຮຽນແພດການຢາແມ່ນບໍ່ ? ”
“ ຮະຮະ ສະຫລາດຫລາຍຫມໍນ້ອຍ ສົງໄສຄົງຈະໄປເຫັນຕົ້ນຢາທີ່ຢູ່ຫນ້າບ້ານຫັ່ນແມ່ນບໍ່, ນັ້ນເປັນຢາຮັກສາບາດ ແຜຊົ່ວຄາວມັນມີຊື່ວ່າ ເຣດກຣາສສ໌ ແຕ່ຖ້າມັນໄດ້ປະສົມກັບຕົ້ນຢາອີກຊະນິດຫນຶ່ງທີ່ມີຊື່ວ່າ ບລູເຮີຣ໌ບ ມັນຈະສາມາດຮັກສາ ບາດແຜສົດໄດ້ຢ່າງບໍ່ຫນ້າເຊື່ອເລີຍລະ ”
“ ແລ້ວອັນຕົ້ນບລູເຮີຣ໌ບມັນຫນ້າຕາເປັນຈັ່ງໃດ ? ”
“ ຫນ້າຕາຄືກັນນັ້ນແຫລະຫມໍນ້ອຍ ຫາກແຕ່ມັນມີສີຟ້າແລະມີກິ່ນຂິວ ບໍ່ຫອມຄືຈັ່ງເຣດກຣາສສ໌ ”
“ ແລ້ວມັນໃຊ້ຈັ່ງໃດ ? ” (ສໍ້ດີເນາະຫມໍນິ)
“ ພຽງແຕ່ເອົາມາຫຍ້ຳລວມກັນ ແລ້ວກືນກິນ ເທົ່ານັ້ນແຫລະ ບາດແຜຂອງເຈົ້າກໍຈະຫາຍດີ ແຕ່ລົດຊາດມັນບໍ່ໄດ້ແຊບເຫມືອນກັບຊາປະສົມນົມແບບທີ່ແມ່ເຈົ້າຊົງໃຫ້ດື່ມເດີ້ ຫມໍນ້ອຍ, ແຕ່ວ່າບລູເຮີຣ໌ບ ບໍ່ສາມາດເພາະພັນໄດ້ແຖມ ຍັງມີປະລິມານທີ່ຫນ້ອຍ ຍ່າງເຂົ້າໄປໃນປ່າປະມານ 1 ໄມລ໌ຈະພົບຢູ່ຕົ້ນຫນຶ່ງ.. ອໍ໋ ແລະມັນກໍມີພຽງແຕ່ໃນປ່າດາສເທົ່ານັ້ນ ”
“ ປ່າດາສ ? ” ຂ້ອຍເຮັດຫນ້າຫມາຍຖາມ
“ ຮະຮະ ປ່າດາສກໍ່ຄືປ່າຢູ່ທາງຜ່ານໄປໂຮງຮຽນຂອງເຈົ້າຫັ່ນເດ້ ຫນ້ອຍຄົນທີ່ຈະຮູ້ເລື່ອງລາວຂອງປ່ານີ້ ”
“ ອະ.. ນິຫລະ ” ລຸງຄົນນັ້ນເວົ້າແລ້ວກໍ່ຫັ່ນຫນ້າມາຫາຂ້ອຍພ້ອມກັບຖືອີ່ຫຍັງບາງຢ່າງໄວ້ໃນມື “ ມັນເປັນກ່ອງ ເກັບດວງວິຍານ ໃຊ້ໄວ້ເກັບວິຍານພວກມອນສເຕິຣ໌ທີ່ຢູ່ໃນປ່າດາສ ລຸງຄິດວ່າມື້ຫນຶ່ງຫມໍນ້ອຍຄົງໄດ້ໃຊ້ມັນ ລຸງເອົາໃຫ້ ”
“ ເຮົາວ່າຫນ້າຕາຂອງກ່ອງນີ້ມັນແປກໆຢູ່ໄດ໋ ”
“ ຮະຮະ ມັນເຮັດມາຈາກງາຊ້າງ ”
“ ຂອບໃຈເດີ້ລຸງ… ”
“ ລຸງຊື່ ມາສເກລ ຮະຮະ ”
“ ຂອບໃຈລຸງມາສເກລ ”
ແລ້ວຂ້ອຍກໍຟ້າວແລ່ນອອກມາຈາກບ້ານ ມຸ່ງຫນ້າໄປທີ່ໂຮງຮຽນ..
“ ເອະ..ລືມຖາມວິທີໃຊ້ກ່ອງເກັບວິຍານ ”
ພໍແຕ່ຂ້ອຍຫັນຫລັງກັບຄືນກໍບໍ່ເຫັນບ້ານຫລັງນັ້ນແລ້ວ.. ແປກ.. ຂ້ອຍແລ່ນໄປຕໍ່ ແຕ່ກັບຕ້ອງເຈິຫມາພະເນຈອນຕົວຫນຶ່ງມາ ຂວາງທາງ ລັກສະນະມັນຫິວ ແລະຕ້ອງການຈະກິນຂ້ອຍເປັນອາຫານ.. ເອະ ຫລືນິ້ເຮົາຈະເຂົ້າມາເຂດມາດາສແລ້ວຂ້ອຍ ພະຍາຍາມແກະກ່ອງເກັບດວງວິຍານໄປທັ້ງໆທີ່ບໍ່ຮູ້ດອກວ່າມັນໃຊ້ຈັ່ງໃດ.. ຮື່.. ມັນຍ່າງເຂົ້າມາໃກ້ຂ້ອຍແລ້ວ.. ແຕ່ຂ້ອຍກະ ຍັງໄຂມັນບໍ່ອອກປານນີ້
>> ຟືບ !!<<
ຂ້ອຍຢືນງົງ ມີບາງຢ່າງລອຍກາຍຫນ້າຂ້ອຍໄປດ້ວຍຄວາມໄວສູງ ແລະເຫມືອນກັບວ່າມັນຈະຫອບເອົາຫມາຕົວນັ້ນໄປນຳ ເຫລືອໄວ້ພຽງແຕ່… ຊ່າງມັນເທາະ..
ຂ້ອຍແລ່ນຕໍ່ໄປຕາມທາງ ແລະ ທັນໃດນັ້ນຟ້າກໍມືດຄື້ມເຂົ້າແບບບໍ່ມີແຈ້ງເຕືອນກັນເລີຍ.. ຂ້ອຍຮູ້ໄດ້ທັນທີເລີຍວ່າໄດ້ກ້າວເຂົ້າ ມາໃນເຂົ້າປ່າດາສເປັນທີ່ແນ່ນອນ.. ຊວຍແລ້ວ, ກັບດີກວ່າ.
“ ອ່າວ ?! ” ຂ້ອຍຮ້ອງຂື້ນ “ ປ່າເຕັມໄປຫມົດເລີຍ ຫົນທາງທີ່ແນມເຫັນກໍຫົດຫາຍ, ຊວຍຫນັກເລີຍບາດນິ ”
ຫລັງຈາກຢືນຄິດຢູ່ພັກຫນຶ່ງ ຂ້ອຍໄດ້ຕັດສິນໃຈຈະກ້າວຕໍ່ໄປ ຕາມສັນຊາຕະຍານຂອງເດັກປ່າຄົນຫນື່ງ ແລະ ກໍໄດ້ພົບກັບຊາຍແກ່ຜູ້ຫນຶ່ງ ຊາຍຊະລາຄົນນັ້ນຫັນຫນ້າມາແລ້ວຍິ້ມກ່ອນທີ່ຈະບອກກັບຂ້ອຍວ່າ :
“ ເຈົ້າເຂົ້າມາເຮັດຫຍັງ ? ”
ຂ້ອຍແນມຫນ້າລາວຄົນນັ້ນແບບບໍ່ເຂົ້າໃຈເຊັ່ນກັນວ່າລາວເຂົ້າມາເຮັດຫຍັງ ? ແລະເພື່ອທຳລາຍຄວາມສົງໃສນັ້ນຂ້ອຍກໍໄດ້ ຖາມລາວກັບຄືນເຊັ່ນກັນວ່າ :
“ ຄັນຊັ້ນລຸງ…. ”
>> ຟັບ !! <<
ຂ້ອຍບໍ່ທັນໄດ້ຄຳຕອບເລີຍວ່າ ລາວເອງເຂົ້າມາເຮັດຫນັງຢູ່ໃນປ່າແຫ່ງນີ້ ເນື່ອງຈາກມີບາງຢ່າງລອຍຜ່ານຫນ້າຂ້ອຍໄປ ພ້ອມໆກັບລຸງຄົນນັ້ນ.. ເອະ.. ຫລືນັ້ນຄືມອນສເຕິຣ໌ແຫ່ງປ່າດາສ.. ແມ່ນແລ້ວ ຕ້ອງແມ່ນແຫລະ ມອນສເຕິຣ໌ !!
ເຫມືອນກັບວ່າມັນຈະຮູ້ແລ້ວວ່າຂ້ອຍຮູ້ຕົວ ເພາະມັນກຳລັງເຄື່ອນເຂົ້າມາຫາຂ້ອຍ ໃກ້ເຂົ້າໃກ້ເຂົ້າເລື້ອຍໆ.. ແລ້ວຈະຢືນຢູ່ຫາວິມານຫຍັງລະຕົ້ນ
ຂ້ອຍຫັນຫລັງກັບແລ້ວກໍແລ່ນແບບເຕັມສປິດ.. ອໍ ລືມໄປວ່າມີກ່ອງເກັບດວງວິຍານ.. ວ່າແຕ່ໃຊ້ຈັ່ງໃດລະນິ ຊ່າງເທາະແກະໃຫ້ມັນໄດ້ກ່ອນວະ ໃນລະຫວ່າງທີ່ແລ່ນຫນີ ມອນສເຕິຣ໌ຕົວນັ້ນ ຂ້ອຍກໍພະຍາຍາມແກະກ່ອງໄປນຳ
ໂອ້ຍມັນຈະຂ້າຂ້ອຍແລ້ວ.. ອ້າ !!!! ມັນໃຊ້ກົງເລັບສຽບຫລັງຂ້ອຍຍຍຍຍ ຊ່ວຍຂ້ອຍແດ່……. ຄວາມເຈັບປວດນັ້ນມັນເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າກຳລັງລ່ອງລອຍຂື້ນໄປດ້ວຍຄວາມເບົາຂອງຕົວຂ້ອຍເອງ ແລະ ຄວາມອ້າງວ້າງວ່າງເປົ່າຂອງສະພາບແວດລ້ອມໃນປ່າ.. ພໍຮູ້ສຶກຕົວຂ້ອຍກໍ່ຮູ້ສຶກເຈັບປວດແສນທໍລະມານ ຫລຽວໄປເຫັນ ເຣດກຣາສສ໌ຢູ່ຂ້າງໆ ມັນມີກິ່ນຫອມ ແຕ່ຫາກວ່າມັນບໍ່ມີຄຸນສົມບັດຮັກສາບາດແຜຖ້າມັນຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກປະສົມກັບບລູເຮີຣ໌ບ.. ບໍ່ໄດ້ໆ ຂ້ອຍຕ້ອງໄດ້ເລາະຊອກຫາບລູເຮີຣ໌ບມາໂດຍດ່ວນ ແລ້ວຂ້ອຍຈະຫາມັນມາໄດ້ຈັ່ງໃດ ໃນເມື່ອຮ່າງກາຍຍັງດ້ຽງຢູ່ແບບນີ້.. ອ່າ ! ສະຫວັນເຫັນໃຈ, ໃນຂະນະນັ້ນໄດ້ມີມ້າຕົວຫນຶ່ງແລ່ນຜ່ານໃສພໍດີ
ຂ້ອຍຂື້ນມ້າແລ້ວກໍຂີ່ມັນເຂົ້າໄປໃນປ່າດາສອີກເທື່ອຫນຶ່ງເພື່ອທີ່ຈະເອົາສະມຸນໄພບລູເຮີຣ໌ບ…
ຂ້ອຍລ້າເພາະເສຍເລືອດເປັນຈຳນວນຫລາຍ ແລະ ເລືອດນັ້ນເອງທີ່ຈະເປັນຕົວນຳທາງໃຫ້ມອນສເຕິຣ໌ມັນຮູ້ວ່າຂ້ອຍນັ້ນຢູ່ໃສ.. ເຮີ່.. ຂ້ອຍຈະຕາຍບໍ່ນິ..
ເອະ ! ນິມັນ.. ມັນ ຄົງຈະເປັນບລູເຮີຣ໌ບ..ບໍ່ວະ ? ມັນເປັນສີຟ້າ.. ອື່ມມມມ.. ຂິວໆເຫມືອນກັບທີ່ລຸງມາສເກລບອກເລີຍອະ.. ແມ່ນແລ້ວນີ້ແມ່ນ ບລູເຮີຣ໌ບ.. ວ່າແຕ່ຈະຫຍ້ຳມັນຈັ່ງໃດລະບາດນິ ກິ່ນໂຄດຂິວເລີຍ.. ເອົາວະ ດີກວ່າປ່ອຍໃຫ້ຕົວເອງຕາຍ.. ຂ້ອຍຈັບ ເຣດກຣາສສ໌ ມາລວມກັນກັບ ບລູເຮີຣ໌ບ ແລ້ວກໍຫຍ້ຳດ້ວຍສີຫນ້າອັນບໍ່ມັກໃຈເອົາສະເລີຍ.. ທັນໃດນັ້ນ ບໍ່ຫນ້າເຊື່ອເລີຍວ່າບາດແຜກາງຫລັງຂອງຂ້ອຍມັນຈະຫາຍໄປແບບບໍ່ຈົ່ງຮອຍໄວ້ເລີຍ..
..ນຶກຂື້ນໄດ້ ເອີ່ ເຮົາມີເສັງຕະວະມື້ນິ ປາດດດດດດ !! ແລ້ວຈັ່ງໃດຈະໄປທັນ.. ຂ້ອຍຂື້ນມ້າອີກເທື່ອຫນື່ງແລ້ວກໍຂີ່ມັນ ມຸ່ງຫນ້າໄປທີ່ ໂຮງຮຽນຢ່າງໄວວາ..
ທ້ອງຟ້າມືດຄື້ມອີກຄັ້ງ.. ມັນມາອີກແລ້ວ ພວກມອນສເຕິຣ໌ ບາດນີ້ມັນມາເປັນຝູງເລີຍ.. ຮືຮື.. ຂ້ອຍໂດດລົງຈາກມ້າແລ້ວແລ່ນໄປຖອດດາບທີ່ສຽບຢູ່ໂງ່ນຫີນອອກມາ ແລ້ວແລ່ນລາກດາບເຂົ້າຫາມອນສເຕິຣ໌ຝູງດັ່ງກ່າວ ຂ້ອຍເອົາດາບຟາດສຸດແຮງ ຟາດຟັນແລ້ວຟັນອີກຈົນເຫລືອຕົວສຸດທ້າຍ.. ອະຮ່າ.. ເສັດເຮົາ ຂ້ອຍແລ່ນດ້ວຍຄວາມໄວສູງສຸດແລ້ວໂດດເອົາດາບສຽບລົງໄປທີ່ຫົວຂອງມັນ.. ເລືອດສີດຳສາດສີດໄປເທົ່າບໍລິເວນປ່າ.. ແລະເປັນຂ້ອຍທີ່ຈົບຊີວິດມັນ.. ຮະຮະ.. ບໍ່ພໍເທົ່າໃດມັນກໍຟືນຄືນຊີບຂື້ນມາ.. ເຮີ້ຍ !! ໂຄດເຫ້ຍເລີຍອະ ຟືນຂື້ນມາໄດ້ຈັ່ງໃດ.. ດາບໆ ! ດາບຂ້ອຍເປື່ອຍຫລອມເຫລວໄປກັບອາກາດ.. ເວນເອີ້ຍ.. ຢ່າາາາາາາາາາາາາາາ.. ຕົ້ນ !! ຕື່ນໄປໂຮງຮຽນໄດ້ແລ້ວ ມັນສວາຍລະໄດ໋ນິ.
HannahMontanaFan said,
October 17, 2009 at 6:15 pm
No offense! this story is not interesting enough and too common (from my opinion ) I’ve read a lot about such a story, so this story look like some story i’ve ever read
for the beginner , it’s very good esp if u have a drawing it must b better but u have to create a really different or weird animal , it’s gonna b fun!!
Take care
nee said,
October 11, 2009 at 10:03 pm
ເກັ່ງງງງງ
TSenthavy said,
October 11, 2009 at 7:41 pm
ຄັກໆໆ ຕົກລົງຫວາຕົ້ນຫັ້ນຝັນ
touktik said,
October 11, 2009 at 7:34 pm
^__________________^
touktik said,
October 11, 2009 at 7:32 pm
^^
໘ said,
October 11, 2009 at 7:28 pm
ມື້ໜ້າແຕ້ມປາກອບແດ່ແມະນິກ ເຮັດໃຫ້ໜ້າສົນໃຈຫຼາຍຂຶ້ນ ^^b
PhoeniXTeN said,
October 11, 2009 at 9:39 pm
ຫນ້າຈະແຕ້ມເປັນວັກໆເນາະ kk ຈະລອງໂຊສິລປ໌(so art) ລອງເບິ່ງ